Św. Andrzej Bobola urodził się w 1591 roku w Strachocinie koło Sanoka w rodzinie szlacheckiej herbu Leliwa.
Uczył się w szkole jezuickiej w Braniewie, a w wieku 20 lat wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w Wilnie. W 1622 roku przyjął święcenia kapłańskie, realizując swoje pragnienie służby Bogu i ludziom.
Po zakończeniu formacji zakonnej pracował jako kaznodzieja i duszpasterz w wielu miastach, m.in. w Nieświeżu, Wilnie, Warszawie, Łomży, Pińsku i Bobrujsku. Był ceniony za mądrość, dobre wykształcenie i łatwość kontaktu z ludźmi. Szczególnie poświęcił się pracy misyjnej na Polesiu, gdzie nauczał katechizmu, spowiadał, udzielał sakramentów i pomagał ubogim. Starał się również prowadzić dialog z prawosławnymi i nawracać ich na katolicyzm.
Jego działalność spotkała się z niechęcią części duchowieństwa prawosławnego oraz Kozaków. 16 maja 1657 roku został schwytany przez Kozaków podczas jednej z wypraw. Był brutalnie torturowany i zamordowany w Janowie Poleskim za wierność wierze katolickiej. Śmierć męczeńska uczyniła go symbolem odwagi i niezłomności wiary.
Po śmierci ciało Andrzeja Boboli stało się miejscem kultu religijnego. W 1808 roku relikwie przewieziono do Połocka, aby uchronić je przed zniszczeniem. W 1853 roku papież Pius IX ogłosił go błogosławionym, a w 1938 roku papież Pius XI dokonał jego kanonizacji.
Relikwie świętego sprowadzono do Polski i umieszczono w kościele Jezuitów przy ulicy Rakowieckiej w Warszawie. W 2002 roku św. Andrzej Bobola został ustanowiony drugorzędnym patronem Polski. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 16 maja.